“Ik mis de Obama’s nu al”

Assita Kanko is gemeenteraadslid in Elsene (MR), lid van de denktank Liberales en auteur van De tweede helft. Tijd voor een nieuw feminisme
In 2007 maakte de jonge senator Barack Obama zijn stoutste droom bekend: president van de Verenidge Staten van Amerika worden. Hij was jong, ambitieus, onbekend en … gekleurd. Hier noemt men dat te vaak én ten onrechte “ongeduldig en arrogant”. Want tegenover hem bij de democraten stond Hillary Clinton. Wie dacht hij wel dat hij was om nog maar te denken dat hij haar zou kunnen verslaan?
‘Obama wie?’, was dan ook de eerste reactie van velen, toen Barack Obama de neus aan het venster stak. De Belgische cartoonist Nicolas Vadot – die net een boek uitheeft onder de titel Barack. Tu nous manqueras! – kreeg het destijds ook te horen van zijn hoofdredacteur. Hij kreeg zijn eerste cartoon van de jonge, volslagen onbekende kandidaat maar moeilijk verkocht. “Maar niemand kent hem”, klonk het bij Vadots broodheer. Een reactie die jonge politici wellicht niet onbekend in de oren klinkt.
Gelukkig is iedereen gelijk voor sociale media en dat middel heeft Obama voortreffelijk gebruikt. Let wel: ik had zelf ook nog nooit van hem gehoord. Tot een van mijn broers vanuit Burkina Faso op bezoek kwam. Ik zei dansend: “Er komt een vrouwelijk president in de VS”. Hij reageerde: “Er is ook een jonge zwarte man en hij heet… euh..vergeten.”
Ik droomde toen ook al stiekem van een een plek in de Belgische politiek. We keken lachend naar het beeld van de jonge Amerikaan dat mijn broer net gegoogled had en lazen zijn naam hardop: “Barack Obama”. We vonden dat grappig en boeiend tegelijk. “Denk je dat hij kan winnen?” vroeg mijn broer. Ik zei niets maar dacht “Wil hij winnen? Dat is de belangrijkste vraag”. Ik hoorde zijn eerste speech, kreeg kippevel en verkoos hem boven Clinton. Niet omdat hij zwart is maar omdat hij de nieuwe man was en een symbool van eindeloze mogelijkheden.
Als ik Obama in een woord mag samenvatten is dat “lef”. Hij toonde aan dat de politicus een mens is. Een verliefde man of vrouw, een trotse mama of papa, een vriend of vriendin waarmee je een pintje kan drinken of over filosofie praten, een gewone taatsbare mens met gevoelens, een missie en zonder taboes.
Door met zoveel passie, menselijkheid en stijl zijn ideaal na je te jagen, heeft Obama de Amerikaanse droom opnieuw waar gemaakt. In de mate van het mogelijke pakte hij grote gevoelige dossiers aan: Iran, de heropening van de diplomatische relaties met Cuba, Obamacare… Hij had veel meer kunnen bereiken als hij het congres mee had gekregen. De verwachtingen waren onmiddellijk zo hoog gespannen dat een expectation gap onvermijdelijk was.
Wereldwijd had men meer verwacht op het vlak van zijn internationale politiek. IS is een pijnlijk feit. Heeft Amerika gefaald? Zo hadden talloze Zwarte Amerikanen ook veel van hem verwacht voor hun particuliere gemeenschap maar Obama wou de president van alle Amerikanen zijn, niet alleen van de zwarten. Daarin was hij waarshijnlijk gedoemd tot voorzichtigheid. Te voorzichtig misschien?
En hoe kan je er als politicus voor zorgen dat men beseft dat je er voor iedereen bent? Zelfs op mijn kleine niveau in Brussel kan dat nooit genoeg benadrukt worden. Maar wat als men je onder druk zet om bepaalde standpunten in te nemen omdat je een bepaald huidskleur hebt? Anders ben je een ‘slechte zwarte’. Je onsnapt niet aan je kleur en dat is heel vaak pijnlijk. Ter illustratie een mail van 27 september: die een franstalige journaliste me stuurde: “Wat antwoordt u mensen die zeggen dat u de ‘token-minority’ van de MR bent?” ( ‘Token minority’: een ogenschijnlijk beleefde term die aangeeft hoe de aanwezigheid van één niet-blank personage in een groep blanken de schijn van diversiteit ophoudt. Vrij vertaald: excuustruus. Waarschijnlijk zou Obama weten hoe het voelt om zoiets te lezen of om te horen dat je niets voor je gemeenschap hebt gedaan.
Hoe dan ook, het beste cadeau van Obama aan de mensheid is zijn symbolische kracht. Hij heeft aangetoond dat het mogelijk is om je droom waar te maken door erin te geloven en daarvoor te vechten, waar je ook vandaan komt. Veel mensen denken te snel dat veel dingen onbereikbaar zijn.
Zwart zijn, gemengd zijn, vrouw zijn, dat zijn geen aanvaardbare beperkingen. Obama en nu ook Clinton bewijzen dat we gewoon voor onze droom moeten gaan. Waarom zou ik in godsnaam niet durven dromen van de Wetstraat 16?
Aan alle jonge mannen en vrouwen die binnen de partijen verstiken van de particratie en de vriendjespolitiek: een ding is zeker. De wetstraat gaat niet verhuizen, de parlementen ook niet. Game open. Go for it.
Want Obama heeft geen magische krachten, slechts talent en een ongelofelijke wilskracht.
Eerlijk? Ik mis de Obama’s nu al.

Read more

Our videos