Diplomaat Margriet Leemhuis: “Vrouwen, spreek je ambities uit”

Diplomaat Margriet Leemhuis (55) is een van de 35 Nederlandse ambassadrices. Sinds twee jaar is ze ambassadrice in Mexico en Belize. Marte van Santen interviewde haar voor Trouw.
Leemhuis groeide op in Groningen, maar kreeg interesse voor de rest van de wereld van jongs af aan al mee. “Mijn vader had een boomkwekerij en exporteerde zijn producten onder andere naar de Verenigde Staten en het Midden-Oosten. Zo kwam het dat we bijvoorbeeld regelmatig Egyptenaren over de vloer hadden. Daar keken ze in Veendam wel vreemd van op. Mijn vaders vader had trouwens ook al zo’n internationale blik, als jonge boer liep hij begin vorige eeuw stage in Duitsland. Mijn nieuwsgierigheid naar andere landen en culturen heb ik dus niet van een vreemde.”

Leemhuis vervolgt: “Een ander familietrekje, onze hang naar zelfstandigheid, zat er eveneens jong in. ‘Zelf doen’ waren zo’n beetje mijn eerste woorden. Mijn vader en moeder gaven me de vrijheid om mijn eigen weg te gaan. Mijn twee oudere zussen studeerden – in de voetsporen van mijn medisch geschoolde moeder – geneeskunde in Groningen. Hoewel ik ook goed was in exacte vakken, wilde ik iets heel anders, op kamers in Amsterdam en daar Frans en communicatiewetenschappen studeren. ‘Moet je doen’, zeiden mijn ouders. Ze vertrouwden erop dat ik mezelf wel zou redden, en dat was ook zo.”

Daadkrachtige aanpak
“Op een wild feest was ik mijn contactlens kwijt. De oogarts die me nieuwe lenzen aanmat, schrok zich rot; er was iets mis met mijn hoornvlies. Ik bleek een progressieve oogziekte te hebben, keratoconus, waardoor je dingen wazig en vervormd gaat zien. Ineens kon ik niet meer lezen. Knap lastig als je in het tweede jaar van je studie zit. Iemand anders was daar misschien mee gestopt, maar zielig in een hoekje zitten is niets voor mij. Dus heb ik al mijn moed bij elkaar geraapt en ben ik naar een inloophuis voor blinden en slechtzienden gegaan. Daar brachten ze me in contact met een nuchtere maatschappelijk werkster, een echte Amsterdamse. ‘Koop eerst maar eens een goede lamp’, zei die. ‘En daarna een dictafoon om je colleges op te nemen.’ Ze is misschien een halfuur bij me geweest, maar haar schop onder de kont was precies wat ik nodig had. Dankzij haar tips heb ik uiteindelijk toch nog de helft van het jaar gehaald. Toen ik daarna nieuwe lenzen kreeg die mijn zichtproblemen corrigeerden, was ik uiteraard heel opgelucht. Maar haar daadkrachtige aanpak inspireert me tot op de dag van vandaag.”

Read More

Our videos